Widząc, choćby potencjalne, zagrożenie bezpieczeństwa społeczny inspektor pracy, zgodnie z procedurą, alarmuje przełożonego, któremu podlega dany obszar. Ten powinien niezwłocznie podjąć działania, które – zgodnie z zasadą bezpieczeństwo, zwane z angielska „safety”, przed wszystkim – usuną źródła zagrożenia lub przynajmniej zabezpieczą przed jego skutkami. Zdarzają się jednak liderzy, którzy po otrzymaniu zgłoszenia od społecznego inspektora nie zajmują się rozwiązaniem problemu, lecz rozpoczynają intensywne dochodzenie, kto się na warunki pracy skarży i szuka dziury w całym, bo wszak do wypadku jeszcze nie doszło. Jak widać niektórzy słówko „safety” tłumaczą nie jako bezpieczeństwo, ale zabezpieczenie i to głównie od problemów, a zwłaszcza potrzeby ich rozwiązywania.

Można by im pogratulować chytrego konceptu, gdyby nie drobiazg, że – delikatnie mówiąc – nie wydaje się on niespecjalnie skuteczny. Tak jak zamiatanie śmieci pod dywan, ani tym bardziej niedostrzeganie pajęczyn pod sufitem, w żadnym wypadku nie oznacza porządku, tak też unikanie problemu nie prowadzi do jego rozwiązania. Co gorsza zagrożenie wypadkowe jest niczym przysłowiowa strzelba na ścianie w filmach Hitchcock’a, która jak pojawia się w pierwszej scenie, to w dziesiątej musi wystrzelić. Różnica polega jednak na tym, że ofiary są prawdziwe i jednocześnie, chcąc uniknąć drobnych problemów, można się nabawić prawdziwych kłopotów.

Nie można bowiem zapominać, że to na pracodawcy ciąży kodeksowy obowiązek zapewnienia zatrudnionym bezpiecznych warunków pracy. Dlatego też firmy wprowadzają nie tylko wewnętrzne regulaminy BHP, ale również rozwiązania mające na celu wykrywanie i eliminację wszelkich zagrożeń, czy jak kto woli sytuacji potencjalnie niebezpiecznych. Ignorowanie ich zapisów oznacza przy tym naruszanie obowiązków przez przełożonych mających czuwać nad bezpieczeństwem swoich podwładnych. A to skończyć się może – co potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego – dyscyplinarką. Liderzy mają rozwiązywać problemy pojawiających się (bez znaczenia stale, czy też okresowo) zagrożeń, a nie dochodzić, kto je zauważył. Szczególnie, gdy zgłasza je inspektor pracy, który ustawowo ma takie uprawnienia. Mówiąc obrazowo, jak ratownik na plaży wzywa do wyjścia z wody, bo pojawiły się niebezpieczne meduzy zwane bąbelnicami, to należy zabrać się na brzeg, a nie wykorzystując pływackie umiejętności szukać spostrzegawczego, który zauważył ten mocno parzący gatunek rurkopława. W tym wypadku ciekawość nie tyle prowadzi do piekła, co na łóżko szpitalnej oparzeniówki.

Każdy powinien zrozumieć, że tak jak tłuczenie termometru nie jest metodą walki z gorączką – nawet, jeśli jeden z byłych prezydentów, takową proponował – tak ignorowanie zgłoszeń społecznych inspektorów pracy nie poprawia bezpieczeństwa oraz nikogo nie chroni. Zarówno pracowników przed wypadkiem, jak i ich szefów przed odpowiedzialnością.
Mr Solidarek