Rozbieżność między teorią a codzienną praktyką doskonale widać, przechodząc przez hale naszego zakładu. Szczególnie, gdy człowiek potknie się o leżące na posadce części lub też podzespoły, których tam – zgodnie z instrukcjami stanowiskowymi – nie powinno być. Jednak tempo, czy też szerzej organizacja, pracy sprawiają, iż owe części okazują się niezbędne, a jako, że nie ma na nie regulaminowego miejsca, to lądują pod nogami.

Rozwiązanie na pozór doskonałe. Produkcja idzie pełną parą, wszystkie niezbędne materiały są pod ręką (lub nogą), a konieczność częstych skłonów po leżące części zapewnia pracownikom dodatkową gimnastykę. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że dodatnio wpływa na ich kondycję. Niestety rysy – i to wielkości rowu przeciwczołgowego – na tym idealnym wizerunku rozwiązania, będącego twórczym nawiązaniem do pierwotnego zbieractwa, pojawiają się, gdy dochodzi do wypadku lub awarii. Wówczas okazuje się zawsze, że winę ponosi pracownik, który nie przestrzegał wspomnianych instrukcji stanowiskowych i rozrzucał części po hali. Słowem nie tylko wszedł w leżące widły (lub grabie, jak kto woli), ale jeszcze je sam zostawił pod nogami. Nic zatem dziwnego, że nabił sobie guza, który w najlepszym wypadku ma postać utraconej premii, a w najgorszym dyscyplinarki.

Warto o tym pamiętać, gdy wokół naszego stanowiska pracy zaczynają rosnąć stosy części wprawdzie na pierwszy rzut oka niezbędnych, ale nie mających prawa się tam znajdować. Pracownik ma bowiem obowiązek przestrzegania zakładowych regulaminów i instrukcji, a nie samozwańczo adoptować je do zmieniających się warunków. Nawet jeśli tego oczekuje od niego przełożony i przekazuje to w formie werbalnych poleceń służbowych. Te ostatnie nie mogą wymagać naruszać obowiązujących przepisów, gdyż inaczej z mocy prawa są nieważne. Dlatego też żaden lider nie może nakazać podwładnemu ani wykonywania obowiązków niezgodnie z instrukcją stanowiskową, ani zabicia teściowej (nawet własnej), ani też przejechania, nawet służbowym autem, gliwicką aleją Piastów pod prąd.

Konsekwencje łamania przepisów zawsze ponosi bezpośredni sprawca, choć wydającemu polecenia jednocześnie grozi kara za podżeganie lub tzw. sprawstwo kierownicze. Tłumacząc to na realia prawa pracy wylecieć z dyscyplinarką mogą obaj.

Zwłaszcza, że podkręcone tempo pracy, czy po prostu jej zła organizacja, w żadnym wypadku nie zwalniają z przestrzegania obowiązujących instrukcji i standardów bezpieczeństwa. Tu nie może być mowy o żadnej dyspensie, i to nie tylko dlatego, że liniowi liderzy zazwyczaj z biskupem miewają wspólną jedynie tuszę. Zakładowe przepisy regulują zasady dostarczania części oraz materiałów na poszczególne stanowiska i zawsze jest to problem pracodawcy (a dokładniej reprezentującego go przełożonego), a nie pracownika. Ten ma mieć wszystko pod ręką, a nie nogą i po prostu robić swoje. Niczym w piosence Wojciecha Młynarskiego.
Mr Solidarek