Prawdziwą traumą dla jednego z menadżerów na spawalni okazała się awaria, która – jak sam zainteresowany skrupulatnie policzył – sprawiła, iż przez pięć godzin i trzy kwadranse nie wysyłano karoserii do lakierni, co doprowadziło do przestojów produkcyjnych tu (lakiernia), tam (montaż), a pewnie i ówdzie. Zapewne pod wpływem tak dramatycznych meldunków nasz bohater uznał, że konieczne będzie zdwojony wysiłek pracowników, aby – cytuję – maksymalnie nadrobić spowodowane awarią straty. Owe zdwojone wysiłki miały polegać, obok dodatkowych nadgodzin w sobotę, co akurat było logiczne i rozsądne, na organizowaniu produkcji podczas przerw oraz – tu również cytat – jeździe z prędkością linii większą od standardowej.

I tu zaczynają się przysłowiowe schody, gdyż zapatrzony w plan produkcyjny menadżer nie mniej, ni więcej tylko zachęcał do łamania prawa oraz korporacyjnych standardów. To regulamin pracy, będący aktem prawa (zakładowego, ale zawsze prawa) a nie przełożony dowolnego szczebla, określa system pracy w tym obowiązujące przerwy. Co więcej, nawet gdyby o nich nie wspominał, to zgodnie z Kodeksem Pracy każdemu pracującemu co najmniej sześć godzin dziennie przysługuje kwadrans płatnej przerwy. Nie jest to zresztą ekstrawagancja posłów stanowiących prawo. Aby pracownik mógł efektywnie wykonywać swoje obowiązki musi mieć czas na zjedzenie drugiego śniadania czy rozprostowanie kości. Dlatego też instytucja przerwy w pracy znana jest także w Chinach, kraju raczej nie słynącego z przesadnej dbałości o prawa pracownicze.

Podobnie rzecz się ma z tempem linii produkcyjnej, dość dokładnie określanej jako „jazda”. Założenia, na których opierają się instrukcje stanowiskowe, zakładają tempo linii optymalnej do zapewnienia wymogów jakościowych i wielkości produkcji. Budowanie samochodów (czy też samych karoserii) to nie łapanie pcheł, przy którym obowiązuje zasada, czym szybciej tym lepiej. W tym wypadku nadmierny pośpiech prowadzi, co najwyżej, do zapewnienia zajęcia pracownikom usuwającym usterki. Swoją drogą w dowolny sposób nie można przyspieszyć tempa linii także za sprawą pracujących na niej robotów. Przekaźnik hydrauliczny swój czas reakcji ma, a praw fizyki pan nie zmienisz – jak mawiał kabaretowy hydraulik. Abstrahując jednak nawet o możliwości urządzeń martwych „podkręcanie tempa jazdy” akurat w tym przypadku nie jest najlepszym rozwiązaniem, choć nietrudno znaleźć sytuacje, kiedy może być wskazane i nawet atrakcyjne.

Trzeba sobie jasno powiedzieć, że choć nadrabianie zaległości wynikłych z awarii jest niewątpliwie ważne, ale nie może odbywać się na zasadzie celu uświęcającego środki. Podobnie jak spóźnienie spowodowane staniem w korku nie uprawnia do późniejszego łamania ograniczenia prędkości, ani jazdy lewą stroną czy też chodnikiem, tak awaria (nawet na spawalni) nie może być pretekstem do łamania prawa, norm i zdrowego rozsądku.
Mr Solidarek